dinsdag 22 januari 2013

De grote verstrikking (Ned)



De meesten onder u hebben een inkomen. Sommigen hebben veel, sommigen iets minder, maar niemand krijgt ooit zijn/haar volledige inkomen ter beschikking. Slechts een deel staat u vrij om te besteden. De room wordt eraf gehaald voordat u het “in handen” krijgt. Onze samenleving wordt steeds meer een ingewikkeld instituut waar we steeds minder grip op (mogen) hebben en die ons steeds meer geld kost. Bij mij rijzen er wel eens twijfels over het nut om deel uit te maken van zo’n samenleving. Om te beginnen de diverse belastingen die worden geind of betaald moeten worden en waarvan we eerlijk gezegd weinig of niets van terug zien in daadwerkelijke bijdragen aan ons levensgeluk. Ergo: belastingen gaan voor het merendeel gepaard met ergernissen.
We betalen over ons inkomen “inkomstenbelasting” en “sociale lasten” waaronder ik dan de inkomensafhankelijke zorgpremie gemakshalve ook maar reken.
Vergeleken met een glas melk: de room is eraf. Er blijft volle melk over.
Dan komen lasten zoals, om maar wat te noemen: “onroerend goed belasting’, “waterschapslasten”, “afvalstoffenheffingen” en verplichtingen zoals: gas, elektra, water en natuurlijk de huur of hypotheek op ons huis met de daarbij behorende verzekeringen. Wat de laatste verplichtingen aangaat: daarover wordt ook weer fors belasting betaald (btw) van een inkomen dat al door de overheid fors is afgeroomd.
Ja, de melk wordt halfvol, of voor sommigen onder u al “mager”.
Daarna komen verzekeringen, waarvan sommige door de overheid als verplichting worden opgelegd: “zorgverzekering”, WA-verzekering particulieren”, “motorrijtuigenbelasting, met daarbij een soort provinciale belasting” en bijvoorbeeld een ” inboedelverzekering”.
Aan deze laatste verzekering ontkom je eigenlijk ook niet omdat de overheid (die dik betaald wordt uit de inkomstenbelasting) nog steeds niet kan voorkomen dat er hier en daar wordt ingebroken of vuurpijlen die met toestemming van de overheden oudejaarsavond worden afgeschoten je huis in de fik zetten.
De melk, u raadt het al, is nu toch wel erg “mager” geworden.
Zou er straks ook nog een “Europese belasting” worden uitgevonden die ervoor zorg draagt dat de allesverslindende overheden ons inkomen doet verschralen tot het laagje “wei” dat overblijft als alle stoffen reeds uit de melk zijn gepeuterd?
Ze kunnen er wat van, die overheden. Opvreters zijn het. Misschien is er ooit eens iemand die een procedure ontwikkelt welke ervoor zorgt dat de rollen worden omgedraaid en de overheids- en semi- overheidsinstellingen de wei te zuipen geeft in plaats van hun top met een inkomen van soms meer dan 2 ton laat zitten duimendraaien.
Dan hebben we eindelijk waar wij recht op hebben. Een glas melk dat ook naar melk smaakt!